Een gesprek over wat AI kan, eindigt in een gesprek. Deze twee eindigen in een uitkomst: je stuurt je eigen mail of je eigen offerte, en je ziet wat er gebeurde — welk gegeven ergens vandaan kwam, en waarom de agent zeker genoeg was om door te gaan. Of juist niet, want stoppen is ook een uitkomst.
Je mailt naar een adres van ons. Een agent leest je bericht, bepaalt wat voor post het is, haalt eruit wat erin staat en beantwoordt het — of legt het voor aan een mens. In dat antwoord zit een link naar een pagina waarop staat welk gegeven hij uit welke zin haalde.
Sleep een offerte die je ooit hebt verstuurd erin, en zie binnen een halve minuut wat eraan ontbreekt, wat voor tweeërlei uitleg vatbaar is, en of de bedragen optellen. Het narekenen gebeurt met een rekenmachine en niet met een taalmodel.
Een demo op een publiek adres is de oefening; de postbus waar jouw werk binnenkomt is het werk.
Deze twee draaien op een adres dat iedereen mag gebruiken, dus ze doen bewust weinig: herkennen, uitlezen, antwoorden of voorleggen. Bij een klant hangt dezelfde agent aan het systeem dat er al staat — de order belandt in de administratie, de aanvraag in het CRM, en wat niet zeker genoeg is blijft op iemands bureau liggen in plaats van eronder.
Bij elk uitgelezen gegeven staat de zin waar het vandaan komt. Dat is het verschil tussen een antwoord en een bewering.
Werkt een van deze twee op post die bij jou elke dag binnenkomt? Vertel wat het is, dan zeggen we eerlijk of een agent het aankan.